Startpagina
mobiele versiecomputer versie
RSS
Reisverslagen | Reisverslag Harrie en Theo 01- 2011

Reisverslag van Harrie en Theo:



13 januari 2011:
Na afscheid van het thuisfront te hebben genomen, zijn we 's morgens door Irma afgezet in Deventer en met de trein naar Schiphol vertrokken. Als echte Nederlanders maakten we natuurlijk direct gebruik van Harrie's voordeelurenkaart. (Jawel, Prorail is toch nog ergens goed voor). Bij de incheckbalie hadden we wel iets overgewicht vanwege de extra meegenomen spulletjes maar gelukkig konden we zonder veel problemen door naar de vertrekhallen en kon het avontuur beginnen. Na een 11 uur durende vlucht (zucht...) zijn we geland in Hongkong en vervolgens met een vervolgvlucht naar Manilla doorgereisd.

14 januari 2011:
Aankomst in Manilla om 11.30 uur en bij de vertrekhal werden we al opgewacht door Jo en Truus en zijn we naar het Hotel gebracht om wat bij te komen. Na een gezellig etentje samen zijn we het bed in gedoken om een paar uurtjes uit te rusten.

15 januari 2011:
's Nachts om 02.00 uur moesten we al weer uit de veren om naar Camiguin door te reizen. Na een korte binnenlandse vlucht en vervolgens een autoreis naar de haven zijn we daarna met de veerboot doorgereisd naar Camiguin. In de haven moesten we wachten en kwamen er lokale vissers in houten bootjes met een klein kind om om geld te vragen en om schelpen en kralensnoeren te verkopen. Ook gingen ze munten opduiken die je vanaf de boot ergens in het water kon gooien.Toen we wat klein speelgoed en snoep naar de kleintjes gooiden waren de vissers dan ook wel heel erg blij (‘t blijft toch je kroost he?). Afijn, na het inladen van de cargo zijn we met de boot vertrokken naar het eiland Camiguin. Het was prachtig weer en het zicht was goed. De boottocht was spectaculair en erg leuk om te doen. We hebben, dankzij een oplettende Jo, ook nog vliegende vissen gezien. Op Camiguin aangekomen, werden we opgewacht door een chauffeur en zijn we naar de eindbestemming gegaan. We werden daar hartelijk ontvangen door de gouverneur van het eiland en kregen we het bericht dat de container ook was aangekomen.

Om 3 uur 's middags werd de container gelost en kwam er iedere keer een vrachtwagen met hulpgoederen, waarna alles netjes gesorteerd werd opgeslagen. Jo en Truus waren intussen druk bezig met het regelen van alle contacten en het uitsorteren terwijl Harrie en ik als pakezesl hebben meegeholpen. Gelukkig maken vele handen licht werk en aan het eind van de middag was alles, behalve de ziekenhuisbedden, gelost. Alle complimenten voor het team van vrijwilligers dat in Heeten alles zo goed heeft ingepakt en verscheept! Alle dozen van de sponsorkinderen stonden nu in ieder geval klaar om uitgedeeld te worden aan de kinderen. Aan het eind van de dag keken we dan ook heel erg tevreden terug op het bereikte resultaat.

16/17 januari 2011: Bezoek aan de sponsorkinderen
Theo en ik hebben afgesproken afwisselend het verslag te schrijven. Nu ben ik, Harrie aan de beurt. Theo en ik kennen elkaar van de trimzwemclub te Raalte. (iedere dinsdagavond). We kenden elkaar nog niet echt goed en het is wonderlijk dat we nu al veel overeenkomsten bij elkaar herkennen. Kortweg, er is een goede click tussen ons ontstaan.

We proberen in Nederland zoveel mogelijk sponsoren te werven om kinderen op de Filipijnen basis onderwijs te bieden. Dit is volgens ons de enige manier om hun toekomst te verbeteren. We gaan tijdens ons verblijf  tevens na, wat onze stichting HHCP  nog meer kan bieden betreffende de grote behoeftes hier. (hier komen we in een later verslag op terug).

De Filipijnen bestaat uit meer dan 7100 eilanden, waarvan er ca. 200 bewoond zijn . Onze organisatie HHCP is op een aantal eilanden actief, vandaar dat Truus en Jo hier 3 maanden zijn. Zonder medewerking en toestemming van de overheid hier, kun je niets beginnen. Het eiland Camiguin, waar we nu zijn, kent Barangay's, kleine buurtschappen, met aan het hoofd een mayor,  burgemeester. Aan het hoofd van de provincie, het eiland Camiguin, staat de gouverneur, vergelijkbaar met een commissaris v/d koningin. Nu is het hier de cultuur dat niemand wat mag doen zonder opdracht van de gouverneur of mayor, c.q. zijn meerdere. En als ze na opdracht in beweging gekomen dan zijn ze vaak in staat om er in korte tijd een puinhoop van te maken. We moeten er dus continue boven op zitten om de juiste goederen, dozen en kisten uit Holland, op de juiste plaats te krijgen.

Dit wetende, hebben Theo en ik veel respect voor Truus en Jo, omdat zij, gesteund door de gouverneur, in staat zijn de hulpgoederen op de juiste plek te krijgen. Het is mooi te zien hoe Truus en Jo in contact zijn en komen met vele functionarissen van diverse overheden hier. Want nogmaals, de medewerking van de overheid heb je nodig. Gelukkig is de medewerking aanwezig op basis van respect, vertrouwen en controle van elkaar. We krijgen vanuit dit commitment vaak ook een busje of pick-up met chauffeur tot onze beschikking om de goederen ter plaatse te brengen. Tevens kunnen we tijdens het bezoek aan de sponsorkinderen en hun ouders vernemen hoe het gaat op school.

We hebben al verschillende sponsorkinderen bezocht hier in de hoofdstad Nabahao.  Armoe is hier echt troef.
15 mensen, opa, oma, pa, ma en vaak oom en tante in een kamer, c.q hutje op palen met een afmeting van 3 x 3 meter met een hond (oppassen voor hondsdolheid door bijten) Ze zijn echt een familie en slepen elkaar biddend en gesterkt door hun geloof, door de ellende heen. Ze zijn ontzettend gastvrij en vriendelijk en zijn dol op hun eiland. En zijn ontzettend dankbaar als  ze ook nog een doos met spullen of een zak rijst extra ontvangen. Tevens voelen de  families zich ondersteund door  de troostende woorden en hulp van Truus. We hebben veel foto's gemaakt, zodat de sponsoren het straks zelf ook kunnen zien.

Truus, Jo,Theo en ik genieten van de dankbaarheid van deze mensen en vooral van de kleine kinderen. Hoe ellendig de situaties ook zijn, we voelen dat we samen met de sponsoren goed bezig zijn. Misschien druppels op een gloeiende plaat maar het levert wel resultaat op. (Think big en act small!)

18 januari 2011: Bezoek aan de scholen
Een onderdeel van dit ontwikkelingsproject is het bezoeken van scholen en het leveren van hulpgoederen die geschikt zijn om gebruikt te worden bij met name het voortgezet onderwijs.  In Heeten heeft Peter Stam samen met wat anderen een tijdje terug met veel energie een aantal kisten met diverse computer en onderdelen samengesteld voor Camiguin. Vanwege het feit dat het een regenachtige dag was, hebben we gezamenlijk besloten om de technische school uitgebreid te bezoeken.

Met name Harrie en ik zijn geïnteresseerd of we naast de sponsorkinderen, een project dat overigens zeer succesvol is, nog een project kunnen vinden dat ook een beetje past bij onze eigen interesses en vakgebieden. Harrie is namelijk een elektrotechnisch ingenieur die grote technische projecten leidt bij Prorail (dankzij Harrie hebben we straks geen last meer van blad op de rails...) en ik heb zowel een elektronica als informatica achtergrond en ben in mijn dagelijkse werkzaamheden projectleider/software architect voor geavanceerde defensie systemen op marineschepen.  Vandaar dat een bezoek aan de technische school voor ons een bijzonder tintje had.  Jo en Truus hebben ons daar ook de leidende rol gegeven in het met diverse mensen praten over opleidingen, studierichtingen en problemen binnen de vakgebieden. Daarover straks meer.

We werden eerst hartelijk verwelkomd door de directrice en de alle decanen van de school. In de Filippijnen is het normaal om een dergelijk bezoek plechtig en officieel te laten verlopen. Alle prominente personen zijn daarbij uitgenodigd. Na de introductie zijn we begonnen met het uitpakken van de kratten met computer apparatuur met als prachtig resultaat maar liefst zeven bruikbare computers, een aantal printers en scanners en nog wat losse onderdelen (dankzij het goede werk Peter en partners!).

Na het dankwoord van het schoolhoofd moesten we zelf ook een speech geven. Omdat Jo en ik goed Engels spreken hebben wij dit op ons genomen. Jo heeft de historie en de doelstelling van het HHCP uitgelegd terwijl ik de aandacht heb gevestigd op onze technische achtergrond om aan te geven dat wij vooral onze toegevoegde waarde willen inbrengen door de school te voorzien van de juiste adviezen en middelen.

We hebben gedurende deze dag verschillende afdelingen bezocht; de computer Sciences (informatica) afdeling, de elektrische afdeling waar lessen in aandrijftechniek worden gegeven en de mechanische afdeling waar voornamelijk geleerd wordt hoe voertuigen kunnen worden gerepareerd. Daarnaast is de bibliotheek bezocht om te inventariseren of deze nog voldoet aan de eisen van een moderne school.

Harrie en ik hebben ons best gedaan om juist inhoudelijke vragen te stellen over de lessen en om de leraren zelf in de gesprekken aan te laten aangeven wat ze missen. Door controle van de vragen en daadwerkelijk te toetsen of hun verhaal klopt konden we een redelijk goed beeld vormen van de capaciteit van de technische school (noemen ze in Camiguin het technical college).  De leraren waren overigens heel vriendelijk, hulpvaardig en ook prettig in de omgang.

De computer Sciences afdeling bestaat uit 3 klassen waarvan er 2 voorzien zijn van computers. Ze waren dan ook heel blij met de geleverde computers omdat ook het derde lokaal daarmee al half gevuld kan worden. Er zijn erg veel meisjes op de computer Sciences afdeling. Deze kinderen leren vanaf ca. 14 jaar programmeren in de (wat oudere) programmeertalen zoals Basic, C++ maar er wordt al wel wat in desktop publishing lesgegeven (Flash animaties etc.). Ik heb hier en daar wat richtlijnen gegeven en aan de leraren aangegeven wat de huidige trend is in de informatica techniek. Tevens hebben  Harrie en ik aangeboden om gedurende ons verblijf hier eventueel een dag masterclass aan leraren over de verschillende vakgebieden te geven.  

In de bibliotheek bleek dat er erg veel verouderde boeken waren en dat er een groot gebrek was aan informatica boeken, elektrotechnische en andere engineering boeken. De boeken die er waren werden maximaal één avond uitgeleend en de volgende dag weer ingenomen vanwege de grote schaarste. Door de uitleenstatus te controleren konden we zien dat de meeste boeken ook frequent werden uitgeleend. Een andere vraag was of er ook Engelse leesboeken (zowel literatuur als spannende thrillers en romans)  gestuurd konden worden omdat veel mensen graag de Engelse taal willen leren en dit een uitstekende manier is om dit op een prettige manier te doen.

Na het bezoek aan de bibliotheek zijn we naar de mechanische afdeling gegaan. Dit was echt een grote stap terug in de tijd. Wel een kolomboormachine maar vrijwel geen boren. Hetzelfde verhaal voor de draaibank om maar niet te spreken van de leeftijd van de apparaten. Leuk detail is dat van diverse voertuigen een soort maquette is gemaakt met het bedrading schema i.p.v. een papier schema. Ook handgereedschap is zeldzaam. Kortom, wat hier nodig is zijn voornamelijk betere gereedschappen.

De afdeling elektrische aandrijftechniek was gelukkig wel iets moderner. Elektrische isolatie van de tangen en ander elektrisch gereedschap wordt hier gewoon gedaan met een tuinslang..  Wat er miste waren extra universeelmeters, stroomtangen etc. Ook werd alleen de AC 3-fasen motor techniek behandeld en wilden men graag lesgeven in andere type motoren. Tijdens de lessen werden overigens wel netje m.b.v. de elektrotechnische vakboeken geleerd en gewerkt (vergelijkbaar met een soort NEN1010 norm).

Wat dus duidelijk is te zien, is dat is dat alles draait om samenwerking. Zowel in de Filipijnen als in Heeten.  Zonder de goede voorbereiding in Heeten kunnen deze projecten namelijk niet worden uitgevoerd en zonder de contacten in de Filipijnen komen de goederen niet op de goede plaats terecht. De kisten waren allemaal goed ingepakt en voorzien van isolerend materiaal waardoor de computers heel uit het krat kwamen. Er is één internet verbinding voor de hele school (max. 10 gebruikers), maar Truus heeft de school de foto’s laten zien van  het inpakken van de container in de koude sneeuwperiode in december, want sneeuw, dat kennen ze hier natuurlijk niet. Zo komt het vlijtige werk van de vrijwilligers van het HHCP ook een keertje in beeld bij de mensen hier en dat is ook wel eens leuk.  

Ik denk dat Harrie en ik in ieder geval ons toekomstige project wel hebben gevonden. Wij zullen ons na de terugkomst in Nederland eens gaan richten op het opstellen van een simpel projectplan, dat tegemoet komt aan de verbetering van de technische school in Camiguin, waardoor de kans op werkgelegenheid vergroot kan worden. Mochten er mensen zijn die dit verslag lezen en ideeën hebben, dan horen wij dat natuurlijk heel graag.

Na het bezoek aan de technisch school zijn we bij een aantal basisscholen geweest om knuffels uit te delen. Knuffels uitdelen aan klein grut dat niets heeft is waarschijnlijk het mooiste vak op aarde... Zodra ons busje stopte bij een school of uitdeelplaats, meestal een overdekte basketbalplaats die ook gebruikt wordt voor de buurtfeesten, kwam iedereen kijken wat er gaande was en verzamelde de ene hummel na de andere zich bij de bus om een knuffel in ontvangst te mogen nemen. Truus en Jo zorgden wel voor een strak geleid schema zodat iedereen zo goed mogelijk aan bod kwamen. Dan werden er eerst kleren uitgedeeld en daarna kwamen de beren, poppen en andere knuffels aan de beurt. Onderling werd er ook al vaak snel geruild tussen vrienden en familieleden zodat iedereen tevreden was. Vooral de kleinste kinderen hadden gelukzalige uitdrukkingen op hun gezichtjes. Wat een teddybeertje al niet doet. We beginnen wel  een beetje te begrijpen waarom Jo en Truus dit werk doen.

Een bijzonder geval kwam aan de orde aan het einde van de dag. Er kwam een meisje op een paar armzalige, geïmproviseerde krukken naar de uitdeelplek. Het was een 14- jarig meisje dat 6 maanden na de geboorte polio had gekregen en daardoor niet meer kon lopen. In een land als de Filipijnen betekend dat dus verzorging door de eigen familie en dus een armzalig en zwaar leven met een handicap. Dit was al te zien aan de braces die veel te klein waren. Gelukkig heeft Truus toegezegd om nog een keertje een persoonlijk bezoek te brengen, na consultancy met een Nederlandse specialist, de afmetingen op te meten en te kijken of de braces kunnen worden verbeterd. Ook een extra looprek zou een mogelijkheid kunnen zijn maar dat moet allemaal nader worden bekeken. Verder blijkt de gouverneur een vrij leren-op-maat  programma te hebben waar zij misschien nog gebruik van kan maken. We zien wel. Toch zijn dit wel schrijnende gevallen die iedereen ter plekke aangrijpen en waardoor je af en toe een brok in de keel krijgt...

Iedereen nogmaals heel erg  hartelijk bedankt voor de inspanning als sponsor, of in welke andere vorm dan ook. In het volgende deel gaat Harrie wat vertellen over meer bezoeken aan de sponsorkinderen en over het bezoek aan het lokale ziekenhuis.

19 januari 2011: Bezoek aan Hospitaal en bezoek sponsorkinderen
Woensdagmiddag vanaf 14.00 uur zijn Truus en Jo alleen op pad geweest voor de sponsorkinderen. Dus hadden Theo en ik even voor ons zelf. Even op ideeën komen om in balans te blijven.
We laten ‘s avonds soms, als Truus en Jo in bed liggen, door een van de nachtwakers een paar biertjes ophalen in de stad. Zo hebben we de nachtwaker/militair Renato leren kennen. Hij is de vader van een sponsorkind. Een super eerlijke vent, die Renato. Hij heeft een vaste baan als militair en verdient omgerekend €30,- in de maand. Zijn bijnaam hier is Mike Tyson (vanwege de Bokser Mike Tyson), Dit vanwege zijn postuur, vergeleken bij andere kleine Filippino’s. Iedereen is, als ze al een baan hebben, 6 x 24h per dag in dienst bij zijn baas. Ze slapen en eten vaak op het werk. Bij een bouw staan dan ook altijd open slaapketen, zeg maar gewoon hokken. Een nachtwaker zoals Tyson loopt hier rond met een echt geweer om de eigendommen van de gouverneur dag en nacht te beschermen.

Omdat Theo en ik vrij hadden, hebben we Tyson opgetrommeld. We wilden wat lokale dingen van het eiland zien, de stad in o.i.d. Samen met Tyson en zijn kameraad hebben we twee bromfietsen 80 CC geregeld. Theo en ik bij hen achter op. Dat is hier trouwens heel gewoon. Vaak zien we een heel gezin met soms wel 3 tot 5 personen op een bromfiets. Verkeersregels en moeilijk doen komt hier niet voor. Wij eerst benzine tanken voor plus € 0,80 per liter, Ja, hoor gooi maar vol, zou ik in Nederland ook doen voor deze  prijs.
Toen op pad. Met grote snelheid eerst tussen al het verkeer door. Verkeer bestaat hier voornamelijk uit tricycles, 120cc bromfiets met aanhanger en overkapping, vaak super gepimpt. Auto’s, veel wandelende mensen en heel veel kinderen en dieren zoals honden, katten, enz op straat. Het is continue opletten geblazen. Zo kwamen we na 10 km met de bromfietsen hoog in de bergen aan bij het einde van de weg. Hier was de weg helemaal weggespoeld vanwege regenval. Op een korte afstand zagen we de grootste vulkaanberg Bokibok. Prachtige natuurschoon, zo stil en zuiver. We waren letterlijk en figuurlijk in de wolken. Jammer dat het hier nu ook regende. De mensen die we onderweg zagen, wonen in zeer armzalige hutjes. En toch nog zo vriendelijk en puur.

Ze lachen en zwaaien allemaal, ondanks dat hun armoede hier wel 4 x troef is. Waar de weg ophield stonden twee grote oude en defecte wegenbouwmachines, grote bonken oud ijzer. Je raad het al, als  hier een machine defect gaat en er geen geld is of onderdelen zijn, houdt hier alles op. Op de terugweg bezochten we de “Hotspring”,een bron waar warm water van 39 graden uit de berg komt. We hebben daar een dik uur in gezeten, heerlijk rustgevend in zo’n mineralenbad. Mijn beetje rugpijn was helemaal verdwenen. Eerst was het rustig en later kwamen er allemaal mooie Filipijnse vrouwen bij.

Toen op de bromfietsen de berg af naar een pizzatent. Hier ontmoetten we een Amerikaan, en Zweed, een Deen en een stel Duitsers. Hier allemaal woonachtig of op vakantie.
De Zweed, die hier woonde, was kapitein op een zeeschip. We hebben uitgelegd wat onze missie hier was. Hij vond het zo’n geweldig goed project dat hij ons hiervoor een pilsje aanbood.
Zo zie je maar weer, wat uit het hart komt is onbetaalbaar.

Bezoek Hospitaal:
De Volgende dag om 07.00 uur ontbijten we in het huis van de Gouverneur. Hij heet JJ. en zijn vrouw, Babe, is hier burgemeester van de Gemeente Mambao. Het ontbijt  was lekker. Daarna hebben we het eerste bed naar het hospitaal gebracht (een proefproject). Een compleet elektrisch verstelbaar bed uit een Nederlands ziekenhuis weegt al snel 100 Kg. Deze achter op een Pick-up auto geladen en met touwen vastgeknoopt. Theo achterop de pick-up met een paar Filippino‘s. Onderweg moest Theo een aantal keren echt bukken want de elektriciteitskabels hangen hier overal over de weg. Ook de palmbladeren kunnen lekker snijden als je er doorheen rijdt.

In het ziekenhuis aangekomen, werden we opgewacht door de hoofdarts, tevens de chirurg . (zeg maar klein ziekenhuis volgens Hollandse begrippen) Hij ontving ons en wilde weten wat hij allemaal met dit bed kon doen, want uit de levering van vorig jaar werkte er een aantal bedden niet meer volgens hem. Later bleek het logisch, want als je op alle bedienknoppen tegelijk drukt, doet zelfs een bed rare dingen. Toen ter plaatse uitleg gegeven, dus het bed is niet  defect. Na overleg gisteravond met de gouverneur gaan we binnenkort nog een eenduidige instructie in hun eigen taal maken en geven die aan de dokter, hoofdzuster en de technische man daar. Dan kunnen zij de anderen weer eenduidig instrueren.

Het probleem is de grote doorstroom van personeel in het ziekenhuis. Net opgeleid, gaan de verpleegsters naar het buitenland waar ze meer kunnen verdienen. Zo gaat veel kennis en ervaring steeds verloren. Het meegebrachte bed kon mooi niet door de kleine Filippijnse ziekenhuiskamer deur. Zelfs op de gang is veel te weging ruimte. Hier wordt een patiënt altijd met een soort smalle brancard, soms dragend via de gangen verplaatst naar O.K enz.  Dus het elektrische bed op zijn zijkant door de kleine deur, in de kamer gemanoeuvreerd.

Een adapter geregeld en toen werkte alles. Nog even een duidelijke instructie gegeven, welke functies het bed heeft. (Ja goed zo, de bedienknoppen, You push it one by one). Het valt echt niet mee om een Filipino te instrueren, die  nooit geleerd heeft om zelf initiatief te nemen of zelf na te denken. Wat een cultuur zeg. Dat de behoefte aan deze bedden groot is, bleek wel.  Want toen we met het tweede bed aankwamen, was het eerst geveerde bed al bezet door een patiënt. Dus alles komt meer dan goed terecht. Dus ook hier een goede TruJo formule.

Donderdag bezoek sponsorkinderen:
We hebben donderdag weer verschillende sponsor families bezocht . Een van hen woonde aan de andere kant van de rivier. Alleen bereikbaar door de rivier over te steken. Lopend over stenen en water heen. De studente in kwestie moet dus elke dag door de rivier en langs glibberige modderwegen naar school toe lopen. Bij hoog water onbereikbaar. Hoezo openbaar vervoer. Nee gewoon zwemmend en lopend naar school, soms wel 5 km.
Uit angst om bij het oversteken van de rivier uit te glijden, zijn Truus en Jo daar gebleven, ook om even te rusten. Ik ben met de dragers verder gegaan naar de betreffende hut. Ze stonden ons al op te wachten, want de TAM TAM werkt ook hier uitstekend.
Nadat ze de dozen hadden uitgepakt is de familie meegelopen om Truus en Jo te ontmoeten.
De betreffende sponsorkinderen zijn over het algemeen super gemotiveerd om naar school te gaan. Verder hebben we vrijdag en zaterdag vele sponsorkinderen bezocht. Sommigen krijgen op school eten, een soort soep van kip, varkensingewanden, in het eigen bloed gekookt.
We kwamen nu ook bij de kinderen aan die we zelf sponsoren. Theo en ik waren hier even beduusd van. Ja, dan komt de ellende wat dichter bij. Ook van de kinderen, gesponsord via onze zwemclub, hebben we leuke foto’s gemaakt. Onze zwemclub kids doen het goed op school en zijn heel erg dankbaar voor de sponsoring.
Wel heel veel kinderen hier zeg! In elke hut van 3 x 3 meter wonen gemiddeld zo,n 3 tot 8 kinderen met pa en ma en soms met oom en tantes en ook nog met oma en opa.

Conclusie:
Alles wat geschonken is, in welke vorm dan ook, wordt hier zeer goed besteed. Er blijft helemaal niets aan de strijkstok hangen.
We willen jullie hiermee dan ook vragen, om de stichting HHCP te blijven steunen door reclame te maken.  Met name ons project sponsorkinderen doet hier wonderen en is een echte lange termijn oplossing (zeg het voort).

27 januari 2011:
We zijn weer 1500 km noordwaarts gevlogen en zitten dit weekend in Manilla in een hotel samen met Truus en Jo.
Gisteravond de congresman van Manilla (parlementslid van de regering) hier ontmoet en we hebben samen een goed gesprek gehad over onze projecten hier.
Onze HHCP-projecten worden volledig ondersteund door de regering van de Filipijnen. Op vele vlakken krijgen we (soms ook al) spontane medewerking
Het is mooi om te zien dat we de armsten der armsten bereiken en zelfs op regeringsniveau hier bekend zijn.
En wat nog mooier is dat iedereen dankbaar is en ons, waar nodig, wil helpen.
Zo krijgen we van de regering (congresman) hier in Manilla voor morgen een busje met chauffeur toegewezen, die ons op bepaalde plaatsen zal brengen.

Theo en ik doen nu vlug even wat site-seeing. We zijn nu in een heel grote mall (winkelcentrum) en ik zit nu even een half uurtje in internetcafé in Manilla.

Gisteren en eergisteren hebben we Filipijnse buien gehad in het zuiden (Camiguin)
Echt harde regen met veel wind. Soms moesten we oppassen dat we geen kokosnoten op onze kop kregen.
Hierin Manilla is het  gelukkig mooi weer, maar met wel veel smog omdat Manilla tussen de bergen ligt en er veel verkeer is.

Zaterdag was ik in Mailla op Smokey Mountain (rokende berg) in Manilla. Op deze enorm grote vuilnisbelt halen kinderen plastic uit de vuilnis. Hiermee kunnen ze net in leven blijven.

Kijk op Youtube 1
Kijk op Youtube 2

Klik hier voor een foto-impressie van onze reis. Let op, afhankelijk van de downloadsnelheid kan het 1 á 2 minuten duren voordat e.e.a. zichtbaar wordt op uw computer.

Zondagavond vliegen we vanaf hier weer naar Honkong en daarna door naar Amsterdam.
Maandagmorgen aankomst op Schiphol.



Delen opDelen op TwitterDelen op FacebookDelen op LinkedInDelen op Google+E-mail
©2017 Webdesign Marco TibbenRedactie