Startpagina
mobiele versiecomputer versie
RSS
Reisverslagen | Reisverslag Jo en Truus 2010

Verhalen uit de reis van jan-mrt 2010

 | Reisverslagen | Reisverslag Jo en Truus 2010
Op 7 januari vertrokken Truus en Jo Schoorlemmer namens het H.H.C.P. naar de Filipijnen. Enkele dagen later werden ze gevolgd door de vier gebroeders Tielbeek. Samen met hen hebben ze daags erna medische instrumenten gekocht van het geld, dat Jeroen Tielbeek had verkregen via het krantenartikel en reclameblokken tijdens de Kerstdagen.
Deze instrumenten werden de volgende dag per vrachtauto verstuurd naar Naga, waar men die dag per vliegtuig aankwam en men beperkte bagage mocht meenemen.
Aangekomen in Naga heeft men de goederen van de container van november geïnspecteerd en is vandaar verder gereisd naar Buhi. Daar zijn verschillende voedsel pakketten uitgedeeld en hebben de gebroeders hun sponsorkinderen bezocht. Dit was voor hen een hele ervaring temeer daar ze nu zelf kon zien in welke omstandigheden de kinderen daar leven.
Vanuit Buhi ging per auto de terugreis naar Manila met als tussenpauze Gumaca, waar men 2 dagen verbleef. Daar bezocht men o.a. een crisiscentrum, een centrum voor misbruikte meisjes, bezocht en ontmoette Jeroen zijn sponsorkind Vina. Tevens zijn toen enkele naaicentra bezocht, waar nog naaimachines stonden, die jaren terug door de vader van de gebroeders Tielbeek waren nagekeken of gerepareerd alvorens ze naar de Filipijnen werden verscheept.
 | Reisverslagen | Reisverslag Jo en Truus 2010
Bij de bezoeken aan de ziekenhuizen, waar Jeroen moest erkennen, dat er veel verbeterd was sinds zijn bezoek 6 jaar geleden en waar in het ziekenhuis van Atimonan de medische instrumenten aan het ziekenhuis Atimonan en Alabat door Jeroen Tielbeek  werden overhandigd.
Bij terugkomst in Manila had men nog twee dagen voordat de gebroeders Tielbeek terugkeerden naar Nederland. Deze dagen werden besteed om de bezienswaardigheden in Manila te bezoeken en een bezoek te brengen aan een sloppenwijk in Tondo. Dat was een hele ervaring voor de gebroeders, die constateerden dat deze ervaring niet door een foto kan worden weergegeven, want de stank en kleine armzalige behuizing komt dan niet tot uiting.
Een eerder genomen foto met het rondlopen van ratten in de huizen werd nu weer werkelijkheid.



Daags na het vertrek van de gebroeders Tielbeek vertrok het echtpaar Schoorlemmer naar Argao op het eiland Cebu. Met het vliegtuig aangekomen in Cebu ging men eerst medische instrumenten voor de health centra kopen aan de hand van de verlanglijst, die Dr. Mamac had meegebracht en waarvoor sponsorgeld was gegeven. Sinds kort is van regeringswege bevolen, dat alle bevallingen in ziekenhuizen of health centra dienen plaats te vinden om zo het kindersterfte terug te dringen. Echter de 45 healt centra waren daarvoor niet voldoende ingericht en zelfs de nodige instrumenten zoals bijv. B.P. apparaat, kinderweegschaal, stethoscoop ontbraken nog. Het H.H.C.P. zal al het mogelijke doen om deze te helpen inrichten. We hebben een begin gemaakt maar veel is nog nodig. Eenmaal aanwezig in Argao heeft Truus met de secretaresse van de Filippijnse Ambassade, die afkomstig is uit Argao en daar op vakantie was, het huis van een gehandicapt meisje laten opknappen. Het bleek, dat de wind en regen vrij spel hadden aan twee kanten van het huis. Er werd cement, zand en grint gekocht, want de vloer was gewoon zand. Het huis zag er binnen slechter uit als  bij ons een varkensstal. Tevens heeft het echtpaar de scholieren bezocht, die naar middelbare school en universiteit gaan en door sponsors uit Salland gesponsord worden en met hun ouders gesproken over de toekomst. Vaak blijkt, dat juist deze kinderen vanwege de beperkte middelen van hun ouders, niet verder komen dan de lagere school en dan in dezelfde situatie terecht komen als hun ouders. Sinds enkele jaren heeft het H.H.C.P. ook in deze plaats een schoolfonds programma. Gevraagd is aan het H.H.C.P. of deze iets kan bijdragen aan het tandartsenproject. Van jaarlijkse controle en onderhoud is geen enkele sprake en als men toch een tandarts bezoekt blijkt er niet veel anders over dan trekken. We proberen de tandarts aan de nodige instrumenten te helpen.
    




Via Cebu en Cagayan de Oro zijn we met de Super Ferry in Binoni aangekomen en gingen we naar het huis van de gouverneur in Mambajao. De eerste 2 dagen bespreken we met onze contact persoon de problemen ,die er zijn met enkele scholieren, die gesponsord worden. Buiten de financiële problemen zijn er de onderlinge problemen tussen ouders en scholieren. Er is duidelijk sprake van een generatiekloof. Sommige ouders zien hun kinderen liever zo gauw mogelijk in hun eigen levensonderhoud voorzien, maar vergeten daarbij, dat onderwijs zeer belangrijk is. We bezoeken daarna in 2½dag 36 scholieren om daar goederen af te geven, waarvoor hun sponsors geld hebben meegegeven en degene, die het afgelopen jaar in het sponsorprogramma zijn opgenomen. Dit laatste om te zien in welke omstandigheden deze scholieren wonen en foto’s te nemen voor hun sponsor. Tussen alles door hebben we medische instrumenten, waarvoor sponsors geld hadden gegeven, uitgereikt aan het ziekenhuis in Mambajao ( E.C.G. apparaat dankzij een 25 jarig jubileum) en de health centra in Mambajao en Mahinog. Daar de weersomstandigheden nu goed waren, wilden we van de gelegenheid gebruik maken om 2 scholieren in de bergen te bezoeken. De weg erheen was tot een bepaalde plek met de auto te doen, maar het laatste stuk moest per voet worden afgelegd, daar de weg enorm modderig en gedeeltelijk door rotsstenen was weg gevaagd. Later hoorden we, dat een week ervoor daar iemand door de rotsblokken dodelijk getroffen was en in de ravijn geworpen.
Een dag hebben we uitgetrokken om op alle kinderopvangcentra/ kleuterscholen op het eiland te bezoeken en speelgoed uit te delen.
Tijdens het bezoeken van nieuwe scholieren in Sagay werden we geconfronteerd met enorme arme gezinnen, die woonden in armzalige hutten zonder elektriciteit, sanitair en water. In die berg gebieden hebben we kleding en schoen en uitgedeeld onder de bevolking, hetgeen een grote voldoening gaf bij het zien hoe blij de mensen waren, dat zij geheel onverwachts iets kregen.      



















Op zaterdag 13 februari vertrekken we met grote vertraging naar het vliegveld in Pili, Naga, Bicol. Daar aangekomen gaat men naar het Camarines Sur Watersport Centre (CWC), om daar in een van de vakantiehuizen te overnachten tijdens hun verblijf in Bicol. Na een kort gesprek met de mensen van het Provincial Health Office( PHO) waarbij het programma voor de eerst komende dagen is door gesproken, besluit men om de zondag voor hen zelf te houden en lekker uit te rusten en vanaf maandag aan het werk te gaan.
Die maandag worden alle kisten, dozen die uit de container in een loods waren opgeslagen,gesorteerd en afzonderlijk apart gezet voor de betreffende ziekenhuizen. Door hen hierbij van dienst te zijn, kreeg men een beter inzicht hoe men in de toekomst de goederen uit de container zal kunnen verdelen.
Bij de goederen waren enkele kisten en dozen, welke bestemd waren voor een medische missie, die laten in het jaar of begin 2011 zal plaats vinden.
Men heeft ons al laten weten, dat veel van de goederen naar het ziekenhuis in Caramoan, een ander watersport center, moeten gaan om zo het ziekenhuis daar een goede opknapbeurt te geven. Alle kisten en dozen in de loods worden per ziekenhuis apart gezet en krijgen het nummer van een van de 11 ziekenhuizen in Bicol. Op deze manier konden enkele ziekenhuizen zelf hun geschonken goederen al ophalen. De eerste goederen, die we zelf uitdeelden waren die aan het ziekenhuis in Garchitorena, het San Ramon Municipal Hospital. Op de weg daarheen hebben we in Tigarao wat kleding onder de mensen uitgedeeld, dit op verzoek van Dr. Gerry, het hoofd van PHO. Van het San Ramon Hospital gingen we naar Libmanan  District hospital. Vandaar ging het naar Ocampo waar we niet alleen de ziekenhuis goederen overhandigden, maar buiten het ziekenhuis aan de kinderen van de school, dat er tegenover lag, allerlei poppen, petjes en speelgoed uitgedeeld.













De volgende dag ging het weer vroeg op pad naar het ziekenhuis in Tinambac. Het was zelf voor de chauffeur en begeleiders moeilijk om de juiste weg naar het ziekenhuis in de bergen te vinden. Daar kregen we eerste de lunch geserveerd op bananenbladen en moest er met de hand gegeten worden. We kregen daar vooral schelpvissen te eten. Het was een klein ziekenhuis met beperkte mogelijkheden dat dienst moest doen aan 70.000 mensen. In het ziekenhuis hebben kinderkleding en babykleertjes uitgedeeld buiten de nodige verbandartikelen, ziekenhuisbed, babybed en uniformen. Op onze terugreis hebben we bij een lagere school met 800 leerlingen ballonnen en verrassingseieren uitgedeeld. Tevens werd er terloops op de terugweg naar Naga nog in een Barangay van Santa Cruz slippers en kleding onder een bergstam uitgedeeld.










De donderdag is men vanuit Naga nog naar Buhi geweest om daar het nodige met betrekking tot het scholarship te regelen. Tijdens het eerste verblijf daar was er niet voldoende gelegenheid om alles voor de gesponsorde scholieren te regelen.
Vrijdag stond een lange reis naar het ziekenhuis in Ragay op het programma om daar de moderne wastafel voor de O.K. met sensoren en andere ziekenhuis spullen van het Deventer ziekenhuis te overhandigen. Op de weg erheen hebben we in Sipocot de goederen voor dat ziekenhuis afgegeven als ook voor het ziekenhuis in Libmanan. De laatste zouden de goederen zelf uit Sipocot ophalen.
Aangekomen in Ragay werd er eerst geluncht en toen alles afgeladen moest worden, werd er een patiënt per trycicle binnen gebracht. Deze bleek al te zijn overleden tijdens het vervoer, maar dat maakte het onmogelijk om de wastafel bij de O.K. ruimte te installeren. Nadat de nodige aanwijzingen gegeven waren, zou men dit later doen.
Tijdens de reis terug hebben wij bij een lagere school tassen en mappen uitgedeeld en aan gehandicapte kinderen enkele beeldschermen gegeven.
Na een rustdag, waarop we konden genieten van het zwembad en het verwerken van de nodige administratie, zijn we zondag morgen om 10 uur terug naar Manila gevlogen.                  



















De volgende morgen om 4 uur ging de reis per auto van Manila naar Batangas, van waar we met de Super Cat naar Calapan op het eiland Minodoro Oriental gingen. Daar aangekomen bleek er niemand aanwezig te zijn om ons van de haven op te halen, maar na een telefoontje naar Congresman Umali, kwam er spoedig een auto die ons naar het huis van de familie Umali bracht. Na van het ontbijt genoten te hebben, gingen we naar het Hoofdkantoor van de verkiezingscampagne van Congresman Umali om daar met enkele mensen door te spreken hoe we de rest van de week zouden doorbrengen. We besloten die middag eerst naar het huis van de bisschop te gaan om de goederen van de container te bekijken, die daar op een af te sluiten basketbal court waren opgeslagen. Met hulp van enkele medewerkers van het hoofdkantoor, werden alle kisten gesorteerd en per soort bij elkaar gezet, zodat duidelijk was, wat voor de ziekenhuizen en wat voor de verschillende barangays bestemd was.










De volgende morgen gingen we naar Bongabong 104 km verder op om daar in het district van congresman Umali, zijn kantoor te bezoeken en tevens de inhoud van enkele kisten, die per abuis naar Bongabong gebracht waren, te controleren. Dit laatste was maar goed want er bleken 4 kisten met schoenen te staan, die we in enkele nog nader aan te wijzen baganrays wilden uitdelen. Daar de kisten niet in de vrachtwagen konden, werd besloten om de schoenen uit de kisten te halen en achterin de vrachtwagen te leggen en daarmee naar Calapan te rijden. Daar aangekomen besloten we om de schoenen in de auto te laten en de volgende dag in de bergen aan een volksstam uit te delen.
Daarvoor moesten echter ook enkele andere kisten worden uitgepakt om zo voor verschillende gezinnen een tas te maken met daarin de levensmiddelen, toiletartikelen, zeep en schrijfmateriaal, die door de leerlingen van het Carmel College in Raalte verzameld waren.










Met twee auto’s en een vrachtwagen gingen we de volgende morgen naar de bergen in Baco om daar in de barangays San Ignacio en Dulangan de Alagan stam te bezoeken. De mensen daar zijn verstoken van water en elektriciteit en leven onder erbarmelijke omstandigheden. Daar werden kleding en schoenen uitgedeeld en ook de tassen gevuld met goederen, verzameld door studenten van het Carmel College.
Van daar, over stoffige wegen en droge rivierbedding, want de bruggen waren ten gevolge van de tyfoon Ketsana kapot geslagen, kwamen we in Barangay Lantuyang bij de Iraya stam. Deze leven onder nog primitievere omstandigheden als de Alangan stam en daar werden de dozen, speciaal voor deze mensen samen gesteld door parochianen uit Heeten, samen met honderd paar schoenen uitgedeeld.










De volgende dag gingen we weer naar Baco om daar in de baragays Malapad, Mayagao en Tabontabon in verschillende scholen school materiaal en speelgoed uit te delen, mede verzameld door de studenten van het Carmel college. Het was een hele klus om alle kinderen in de betreffende scholen van pennen en speelgoed te voorzien. Het betrof vooral arme scholen, die heel weinig steun van de regering krijgen en waar een klein stompje potlood als schrijfmateriaal dient.


















De zaterdagmorgen hebben we gebruikt om het nodige administratief nog te regelen en enkele boodschappen te doen in Calapan, want na de lunch gingen we weer naar de haven om met de Super Cat terug naar Batangas te gaan en vandaar met de auto naar Manila.

De laatste week hebben we vooral doorgebracht met het bezoeken van goede relaties en overheidsinstanties zoals de Nederlandse en Filippijnse ambassadeur, de bootmaatschappij en onze contactpersonen in Manila. Tevens werden we in contact gebracht met een gezin, waarvan een 6-jarig dochtertje lijdt aan een ernstige hartkwaal en kleiner en magerder is dan haar 3jarig broertje. Het meisje moet dringend een hartoperatie ondergaan, want ze kan slechts enkele meters lopen en is niet sterk genoeg om naar school te gaan. Het HHCP wil trachten de familie hierbij te steunen door, mede met hulp van derden,  € 4000,= bij elkaar te krijgen. Dit bedrag is nodig om het meisje in Manila te laten opereren. Ze staat daar al wel op de wachtlijst, maar de financiële middelen ontbreken nog.            



Delen opDelen op TwitterDelen op FacebookDelen op LinkedInDelen op Google+E-mail
©2017 Webdesign Marco TibbenRedactie