Startpagina
mobiele versiecomputer versie
RSS
Reisverslag Leyte 2014

Eerste reisverslag Leyte

We komen uit het vliegtuig en kunnen dwars door het gebouw kijken, terwijl het dak aan alle kanten kapot is of zelfs opgerold. Onze blik voorbij het vliegveld gebouw voorspelt niet veel goeds. Overal kapotte bomen, huizen zijn er niet meer en op de gekste plaatsen zie je dekzijl van UNHCR over wat resten van huizen zijn en overal staan tenten van UNHCR tussen de kapotte huizen en hopen vuilnis en sommigen zelfs omringd door water, want op veel plaatsen is nog water van de tyfoon blijven staan en tevens heeft het de laatste tijd  veel geregend.























Die middag ging iemand bij zijn huis kijken. Alles was vernield. Zelfs het dak van de buurman 50 meter achter hem was bij zijn huis gesmakt en zijn hele huis was verdwenen behalve de toiletpot, die  5 meter verder op stond, maar nog totaal in takt was. In dat gebied waren pas enkele dagen tenten geplaatst, die nu geheel in het water staan vanwege de vele regen.

Het is een triest aanzicht en daarbij komt nog de stank van alle hopen vuilnis, wat overal verspreid ligt en bovenal triest om te zeggen, de akelige lijken lucht.
Nog steeds worden mensen gevonden, die of vanuit zee zijn komen aanspoelen of tussen de mangrove bomen verstrengeld zijn geraakt zonder dat iemand er bij kon komen vanwege het hoge water. Het was een indringende stank om misselijk van te worden. Men had ons gisteren al gewaarschuwd en het lijkt ons goed om bij een volgend bezoek aan Tacloban mondkapjes op te doen. Trouwens iedereen praat over Tacloban, maar plaatsen even verderop richting Javier waren zelfs erger getroffen. Zelfs hele stormramp muren aan zee zijn gewoon meters verderop neer gekwakt en het is triest om te zien in wat voor toestand de mensen nu leven. Armtierige samenraapsel van oude hutresten met een zeil eroverheen, geen enkel inkomen, want alle kokosnootbomen zijn verwoest, de kop of alle bladeren zijn eraf, de rijstvelden worden nu pas weer ingezaaid. Men had gelukkig net voor de tyfoon geoogst, maar heel veel opslagruimtes zijn door de tyfoon en de watermassa getroffen en de rijst is verrot. Slechts enkele mensen hebben hun rijst nog kunnen drogen. Van de vissersboten is niets meer over en we zullen de komende dagen zien op wat voor manier we ons steentje kunnen bijdragen aan de wederopbouw van het getroffen gebied. We hebben ons beiden afgevraagd hoe dit moet, want overal liggen grote hopen vuil. Je kunt zeggen, dat de hoofdweg gedeeltelijk schoon is, maar daar hebt je het dan ook mee gezegd, want overal zijn er stukken weg weggeslagen vooral aan de kust kant.
De vraag is dan ook waar te beginnen, want overal tussen de restanten van huizen en hutten is het een grote puinhoop en overal ligt opgehoopt vuil en restanten van huizen, huisraad en vernielde bomen. Om een voorbeeld te geven van de gemeente Javier, waar we bij de burgemeester overnachten, daar zijn 117 hectare rijstvelden vernield, 5580 hectares kokosnootbomen, 3 mensen gestorven  [gelukkig zo weinig dankzij het feit, dat mensen op tijd werden gedwongen te evacueren op basis van gevangenis straf.] 38976 kippen of eenden werden gedood,322 varkens en 16 carabaos hebben de tyfoon overleefd. Om alle gebouwen en dergelijke te herstellen heeft men 397.295,000,= nodig en omgerekend is dat 6 miljoen. In totaal zijn hier 26.272 gezinnen getroffen. Dan heb ik het alleen nog maar over Javier, want een stad als Tacloban is zoveel malen erger, omdat daar aan de kust slechts enkele gebouwen overeind zijn gebleven, maar de daken ervan wel zijn vernield.
Nadat we voor de tweede maal Tacloban bezochten zagen we pas goed hoe de mensen aan de kust getroffen waren. De tyfoon kwam met geweld het land op en voer met zich mee een watergolf van 5 meter hoog, deze kwam weer terug en voor de 2de maal werd de watergolf weer over het land geworpen waarbij het soms met een wind kracht van 310 km per uur waaide. Hele daken, muren, blokken beton werden meters verder op geworpen. Zo zie je grote watertanks 100 meter verderop liggen en bij de haven liggen auto’s en vrachtauto’s meters ver het water in en zelfs in de haven zijn schepen meters hoog ophoog gegooid en op huizen terecht gekomen. Komisch om te zien hoe nu weer mensen na anderhalve maand daar hun hutten weer opbouwen terwijl boven hen een groot schip ligt.























Dit is de boot die op de kust is geworpen, over de huizen(hutten) heen.  De mensen zijn al weer bezig hun hutten op de kust op te bouwen, terwijl de boot er nog ligt en dus totaal ontmanteld zal moeten worden.

In Tacloban langs de kust zijn de mensen weer terug gekeerd uit de scholen, die als vluchtelingkampen dienden, omdat de scholen weer moesten beginnen. Nu leven de mensen in kleine tenten van UNHCR tussen de puinhopen van hun eigen huizen.























Dit is het armste gezin in Havier en zoals je ziet is van de hut niet veel over en stond de tent de dag ervoor ten gevolge van veel regen weer in het water. Door aanhoudende regen kon deze familie uiteindelijk niet in deze tent blijven wonen en moesten elders onderdak zoeken.


Afhankelijk van de grote van gezinnen, leeft men met ongeveer 10 personen in zo’n tent. Men moet op de harde grond slapen, want (lucht) bedden zijn er niet en nu al is het duidelijk, dat de mensen het erg benauwd zullen krijgen bij de stijgende temperatuur van om de 30 graden. Op onze weg terug naar Javier zagen we hoe in de kust plaats Palo geen enkel dak meer op een  huis zat en veel huizen totaal verwoest waren. Tussen alle puinhopen en boomresten zag je een kleine tent, maar vooral waren de meeste huizen afgedekt met zijlen van UNHCR, provisorisch vastgebonden aan resten bomen of palen.
De grote vraag, die nu naar voren komt, is waar te beginnen, want in tegenstelling tot Javier, waar het niet zo dicht bevolkt is en ieder voor zich mede op verzoek van de gemeente begonnen is de rommel om hun huis op te ruimen, heeft  men in Tacloban niet de middelen om die puinhopen op te ruimen en zal daar groot materiaal aan te pas moeten komen. Buiten de hutten en kleine gebouwen om is hier in Javier vooral sprake van grote dakschade aan scholen (70) en regeringsgebouwen (49), waaronder alle health centra, die tegen de vlakte liggen. Nu dient het lay-ing gebouw, waar normaal de bevallingen plaats vinden, tevens als enig health center.   Vooral het health center in het centrum is flink getroffen door de tyfoon, want het dak is er vanaf en de totale inventaris is vernield door de enorme regenbuien.
Afhankelijk van de totale kosten zitten we te denken het herstel van dat centrum voor onze rekening te nemen met het geld, dat we vanuit Nederland hebben ontvangen.
Daarbij zou dan een kleine uitbreiding voor eerste hulp post dienen te komen, zodat hier de eerste hulp geboden kan worden en men niet direct per ambulance naar Abuyog of Palo vervoerd hoeft te worden.























Dit health center was nog geen jaar oud en is totaal vernield. Deze zal hersteld worden en verder worden uitgebreid tot een eerste hulp post annex kliniek met het geld vanuit Nederland en zal de naam  HOLLAND KLINIEK krijgen.


Tweede reisverslag Leyte

Na 2 weken komen we weer terug in Leyte en bij aankomst in Tacloban blijkt, dat er weinig of niets veranderd is te goede van de leefomstandigheid daar. Nog steeds staan de tenten tussen de puinhopen en vuilnisbelten en zie je regelmatig borden lang de weg met de tekst:
HELP FOOD NEEDED. Want het blijkt, dat de mensen in het rampgebied van Tacloban nog maar een paar keer voorzien zijn van rijst en andere levensmiddelen. Tussen al die ellende zie je dat de kokosnootbomen voor zover ze niet omgewaaid of onthoofd zijn geleidelijk aan nieuwe bladeren beginnen te vertonen, maar het zal nog enkele jaren duren alvorens deze weer vruchten voort brengen. Op weg naar  Javier, onze verblijf plaats, zien we dat de mensen in de passerende steden steeds meer  alles rond hun huis en omgeving hebben opgeruimd en dat men hier en daar bezig is het dak van hun huis te herstellen. Maar gebrek aan voldoende bouwmateriaal stremt de wederopbouw van het ramp gebied. Dus rijst weer de vraag “Waar te beginnen?”  Nu ineens valt de stroom uit, maar gelukkig hebben we hier een generator.  Hier in Javier heeft men intussen in elke barangay ( er zijn er 28) 4 woningen gebouwd voor de aller armste gezinnen.  Dagelijks is een groep van 8 personen bezig om van de omgevallen kokosnootbomen planken en balken te zagen, terwijl  4 andere groepen van 4 personen de huizen bouwen van het hout, dat van de kokosnootbomen komt.
Gelukkig verschaft de gemeente de golfplaten voor het dak en zo probeert men binnen elke maand  een 50 tal woningen te bouwen, zodat de mensen hun tent weer kunnen verlaten.
Wij van het Heetens Hulpgoederen Centrum Filipijnen  zijn blij, dat we de goederen van de eerste container nu kunnen uitdelen. De eerste container had ruim 2 weken vertraging in Singapore en eenmaal aangekomen in Cebu, was er vanwege het slechte weer een week lang geen vrachtvervoer mogelijk  van Cebu naar het eiland Leyte. Nu komen ze op tijd, zodat we deze week de goederen van  2de container kunnen verdelen en volgende week van de 3de container. Het is hart verwarmend om te zien hoe blij de mensen zijn met voedsel uit Nederland, want men heeft onderhand wel genoeg van rijst met sardientjes en is blij met wat pannenkoek meel, macaroni of spaghetti. Tevens zijn de fleeche dekens van harte welkom als ook de dikke kleding, want in de tenten is het s ‘nachts bepaald niet warm. Gelukkig komen de vele ziekenhuis artikelen zeer van pas in de ziekenhuizen, want veel van het toen aanwezige materiaal is totaal verwoest en er is grote schaarse aan gewoon verband en eerste hulp artikelen. Vanuit het buitenland komen veel spullen aan in Tacloban, waar men niet weet  wat er mee te doen zo groot is de toevoer, terwijl de verder op gelegen plaatsen worden vergeten.
Droevig om te moeten constateren, dat sommige burgmeesters alleen maar aan hun eigen gemeente denken en zich niet om de rest bekommeren. Burgemeester Javier is bereid onze goederen te delen met andere gemeenten om zo alles zo effectief mogelijk te gebruiken, want vooral de ziekenhuis spullen zijn overal van harte welkom.  
Intussen heeft men de ruïne van het health unit verwijderd en geeft een groot spandoek aan wat er gaat komen van het geld, dat de stichting H.H.C.P. vanuit Nederland heeft ontvangen voor wederopbouw van het ramp gebied en weet heel de gemeente Javier dat de mensen uit Nederland  aan hen hebben gedacht.    












































34 dozen, die door gezinnen in Heeten en omgeving waren gemaakt, zijn aan de allerarmste families op Leyte uitgedeeld. Sommige dozen waren zo zwaar dat mannen de vrouwen moesten helpen de doos te dragen


Droevig afscheid van Leyte

Na 5 weken intensief onder de slachtoffers van de tyfoon Haiyan( Yolanda) gewerkt te hebben en aan 28000 gezinnen allerlei goederen te hebben uitgedeeld, valt het afscheid zwaar omdat we nog zoveel voor de mensen hadden willen doen, want er is immers  nog zoveel te doen. Op de vraag of we vooruitgang hebben gezien, moeten we helaas tot onze grote teleurstelling mededelen, dat daarvan nagenoeg geen sprake. Dankzij de goede contacten van de burgemeester van Javier heeft de gemeente Javier zoveel goederen ontvangen en zijn er verschillende instanties die mee willen werken aan de wederopbouw van Javier. Dit echter in tegenstelling tot zoveel andere gemeenten, waarvan de burgemeester niet zoveel contacten met de buitenwereld heeft en dus niet die steun krijgt, die men zo hard nodig heeft. Afgelopen week stond er in de landelijke krant een foto van een vernield huis, dat vlak aan de weg van Javier naar Tacloban staat en waarbij een vrouw treurde, omdat men nog geen enkele steun had ontvangen. Steun die zo hard nodig is en niet op langere termijn maar nu en liefst zo gauw mogelijk, want de mensen zitten nog steeds in tenten en of hutten met een zeil er over heen tegen de regen. Nu de droge periode aanbreekt met hoge temperaturen, worden de mensen gebakken onder dat zeil en in die kleine tenten, waar je amper overeind kunt staan, is het een bakoven. Om over de scholen, die nagenoeg allemaal dakloos zijn, maar te zwijgen.
Het grote probleem is geld om de wederopbouw te kunnen laten plaats vinden, met daarbij het grootste probleem dat er geen toevoer van materiaal is en wat er is, voldoet op geen enkele  wijze aan de bouweisen. Er worden nu golfplaten geleverd zo dun, dat je ze met een gewone schaar door kunt knippen of zelfs met de hand kunt scheuren.
Natuurlijk vanuit het Heetens Hulgoederen Centrum Filipijnen zijn er 3 containers met hulpgoederen gestuurd, waarmee de mensen enorm blij waren en een enorme steun voor de mensen was. De vele kleren, voedsel,schoeisel en gereedschap gaven de mensen in Javier een enorme steun in de rug om zelf aan de wederopbouw te werken. Daar zijn langs de wegen alle vuilnis en andere resten van de tyfoon opgeruimd en is men weer druk bezig op de rijstvelden en kokosnootplantages om daar de omgewaaide bomen in planken te zagen voor de bouw van nieuwe huizen. Het is onvoorstelbaar  te zien hoe blij de mensen waren met nieuwe kleding en schoeisel uit Nederland, want buiten de kleren, die men aan had , waren alle kleren en huishoudraad verdwenen. Zelfs tijdens de laatste dag van het uitdelen van kleren onder een stuk zeil, want het regende met bakken uit de lucht, kwamen mensen door de rivier lopen tot hun middel om maar kleren te krijgen. Dat te zien, geeft je de moed om nog dagen door te gaan, maar aan alles komt een eind, want alle goederen waren uitgedeeld, maar dat kun je helaas van de ellende bij de slachtoffers van de tyfoon Haiyan niet zeggen. We hebben hier inmiddels vernomen, dat giro 555 43 miljoen euro heeft opgebracht en dat men dat heeft verdeeld onder 5 organisaties welke is echter niet bekend. De mensen hier zijn zeer benieuwd daar naar, want men vreest hier, dat er wel eens veel op de verkeerde plaats terecht kon komen even afhankelijk welke organisatie het geld hebben ontvangen en moeten besteden. Dat Nederland iets voor de bevolking van Javier heeft gedaan is niet geheel onopgemerkt gebleven, want buiten dat de gouverneur van Leyte de Nederlandse bevolking dankbaar is,heeft de president van de Filipijnen , Noynoy Aquino, een dankbrief voor de hele  bevolking van Nederland geschreven voor hun steun aan Leyte en Javier in het bijzonder.
Voor Javier is de steun uit Nederland nog niet afgelopen want men gaat een kliniek bouwen met geld vanuit Nederland, waar meer dan 75000 mensen  betere medische zorg krijgen en niet meer uren hoeven te reizen alvorens in een ziekenhuis geholpen te worden. Hoewel de bouw nog moet beginnen hebben we reeds afgelopen week van de minister van gezondheid de goedkeuring gekregen en valt de kliniek onder toezegging van Phil Health, waarbij de onkosten niet door de mensen, maar door het rijk betaald zullen worden. De voortgang van de bouw van de kliniek zal vanaf Pasen via de website te volgen zijn.
Toch stemde de terugreis van Javier naar Tacloban ons droevig, want wat je zag maakte je droevig bij zo’n aanblik van de situatie en dat na bijna 4 maanden na de tyfoon. Nu de temperaturen steeds hoger worden zijn de eerste tyfoons weer te verwachten. Hopelijk niet zo erg als Yolanda, maar dan nog. Men heeft alles nog lang niet hersteld en een lichte tyfoon kan alle aanwezige tenten in de lucht doen waaien. Een trieste gedachte, maar ondanks dat zijn de mensen allen die hen gesteund hebben op wat voor manier dan ook erg dankbaar.
Maraming Salamat Po!!!! Heel hartelijk dank.        
          






Delen opDelen op TwitterDelen op FacebookDelen op LinkedInDelen op Google+E-mail
©2017 Webdesign Marco TibbenRedactie